Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի թելեգրամյան գրառումը. «Նախօրեին լսեցի մի այսպիսի կարծիք՝ մենք ուզում ենք զարկ տալ հանքարդյունաբերությա՞նը, թե՞ օրինակ զարկ տալ էկոտուրիզմին, գյուղատնտեսությանը:
Հարց է առաջանում, ընկերներ, իսկ հնարավոր չէ՞ թե մեկը զարգացնել, թե մյուսը: Առավել ևս, որ «դրսում» 21-րդ դարն է, տեխնոլոգիական առաջընթացի դար, որը թույլ է տալիս բնապահպանական բարձր ստանդարտների պահպանությամբ հանքարդյունաբերական համալիրի ապահովում, ինչը նաև ստեղծում է հնարավորություն զուգահեռ ոլորտների զարգացման համար:
Ինչո՞ւ պետք է անպայման հակադրել մեկը մյուսին, ինչո՞ւ անպայման մտածել այդ հակադրությունների սխեմայով:
Եվ երկրորդ: Էկոտուրիզմը և գյուղատնտեսությունը չեն կարող լինել տնտեսկանա «հրետանի»: Երկրները, որոնք գերազանցապես կախված են այդ սեկտորներից, մեղմ ասած ոչ դիմադրունակ տնտեսությամբ երկրներ են: Տնտեսության հրետանին արդյունաբերությունն է: Հայաստանում այդ տեսանկյունից կա հանքարդյունաբերական ներուժը, որն, այո, պետք է տնօրինել գրագետ, խելացի, բնապահպանական ստանդարտների ավելի ու ավելի բարձրացող չափանիշներով, մարդկային առողջության և սոցիալական բարձր ստանդարտներով, բայց պետք է զարգացնել ու ներգրավել նոր ներդրումներ: Հատկապես, որ հանածոներն այսօր աշխարհաքաղաքական պայքարի առանցքային ուղղություններից մեկն են, հետևաբար այստեղ պետք է պատրաստվել ոչ թե «անձեռնմխելիության»՝ ինչը կլինի ծիծաղելի, այլ փոխադարձաբար ձեռնտու գործընկերային համաձայնությունների ու ներդրումների:
Ուժեղ տնտեսությունն է նաև, որ կարող է իրեն թույլ տալ ռեսուրս հատկացնել «էկզոտիկ» ոլորտների զարգացման համար»: