Լիլոն ակնհայտորեն վախը շփոթել է հաշվարկի հետ՝ Նիկոլին դնելով Մակեդոնացու տեղը: Այսօր աշխարհում մեկ ձեռքի մատների վրա կարելի է հաշվել այն երկրների քանակը, որոնք իսկապես ունեն նման քաղաքականություն վարելու ռեսուրս: Հայաստանի նման փոքր, թշնամիներով շրջափակված պետությունները պարտավոված են լինել առավել նրբանկատ ու խոհեմ՝ կասկածի տակ չդնելու սեփական գոյությունը: Այս կանոնը հատկյապես կենսական է մեզ համար, որ դարձել են «մազից կախված» կիսապետություն:
Մյուս կողմից՝ հարց է առաջանում՝ ո՞րն է ՀՀ շահը, որի պաշտպանության դիքրերից է իբր հանդես եկել Լիլոն: Լիլոների պարագայում այս հարցի պատասխանը վաղուց հայտնի է՝ Հայաստանի շահն Իլհամի ազգային շահն է, Հայաստանի գոյության բանալին Էրողանի ձեռքերում է: Եթե Հայաստանի շահի ընկալումն այսպիսին է, ապա Նիկոլի վարած քաղաքականությունն անթերի է: Բայց արդյոք դա՞ է մեր ազգային շահը,կամ ինչպես՞ս կարող է որևէ ժողովրդի ազային շահը փոխկապակցված լինել տվյալ ժողովրդի դարավոր թշնամու շահերի հետ մի դեպքում, երբ թշնամանքի բուն պատճառն այդ շահերի արմատական հակասությունն է ու բախումը:
ՔՊ-ի արտաքին քաղաքականությունն ամբողջովին մի մեծ արկածախնդրություն է, որի պատճառով ՌԴ-ից արդեն հնչում են մեր դեմ պատերազմ սկսելու վերաբեյալ բաց հայտարարություններ,իսկ Իրանի դեսպանի շուրթերից՝ սպառնալիքներ: Այս ամենի պատճառը Նիկոլի «քաջությունն է». պետք է իսկապես «քաջ» մեկը լինես, որ չվախենալով մահից ու բանտից՝ թուրքի ազգային շահը քո երկրի ազգային շահերի հաշվին առաջ մղես:
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ: