Աշխարհասփյուռ հայության համար Հայաստանը հաճախ լինում է միայն քարտեզի վրա գծված մի կետ կամ կարոտախտով ողողված հեռավոր հիշողություն։ Սակայն կան անհատներ, ում համար հայրենիքը ոչ թե լոկ զգացմունք է, այլ գործողությունների դաշտ և պատասխանատվություն։ Բրազիլահայ Անդրանիկ Հարությունյանը հենց այդ երիտասարդներից է, ով օվկիանոսից այն կողմ՝ Բրազիլիայից, վերադարձել է Հայաստան՝ իր հետ բերելով ոչ միայն հայ լինելու հպարտությունը, այլև 13 տարվա միջազգային մասնագիտական փորձը։
Արմատների կանչը. «Ինչո՞ւ պետք է բոլորս տարածվենք աշխարհով»
Անդրանիկի պատմությունը սկսվում է Ռուսաստանում, անցնում Հայաստանով և հանգրվանում Բրազիլիայում։ Սակայն տեղաշարժերի այս շղթան երբեք չի կտրել նրա կապը հայկական ինքնության հետ։ Նրա վերադարձի շարժառիթը ներքին խորը մտահոգությունն էր. «Իմ ցավը եղել է այն, որ տեսել եմ՝ ինչպես են շատ հարազատներ գնում դեպի դուրս՝ ավելի լավ կյանքի փնտրտուքներով։ Ես միշտ մտածել եմ՝ ինչո՞ւ պետք է բոլորս տարածվենք ամբողջ աշխարհով ու չվերադառնանք մեր հայրենիք»։ Այս հարցադրումն էլ դարձավ այն առանցքը, որի շուրջ ձևավորվեց նրա հայրենադարձության գաղափարը։
«Դեպի Հայք». կամուրջ՝ զգացմունքի և իրականության միջև
Անդրանիկի համար Հայաստանում իր տեղը գտնելու հարցում վճռորոշ դեր է խաղացել «Դեպի Հայք» (Birthright Armenia) կամավորական ծրագիրը։ Այն հնարավորություն է տալիս սփյուռքահայ երիտասարդին ոչ թե լինել զբոսաշրջիկ, այլ ապրել հայկական կենցաղով, ինտեգրվել հասարակությանը և հասկանալ երկրի իրական զարկերակը։ «Կամավոր լինելն ավելի հեշտ է, որովհետև դու ավելի ճկուն ես շատ հարցերում։ Դու վերադառնում ես քո արմատներին։ Հայաստանում ինձ զգում եմ իմ տանը. դա չես կարող բառերով բացատրել, դա զգացողություն է»։ Անդրանիկը շեշտում է, որ հյուրընկալող ընտանիքում ապրելը ևս մի յուրօրինակ մշակույթ է, որը թույլ է տալիս զգալ հայկական սրտացավությունն ու ջերմությունը։
Մասնագիտական ներուժը՝ որպես զարգացման գրավական
Անդրանիկը Հայաստան է բերել MBA աստիճան և բրենդինգի ու նեյրոմարքեթինգի ոլորտում տարիների փորձը։ Նրա մոտեցումը հստակ է. Սփյուռքը պարզապես օգնություն չէ, այն հսկայական ռեսուրս է, որը պետք է ճիշտ ուղղորդել։ «Սփյուռքը նման է օվկիանոսի. այն մեկ կաթիլ չէ, այլ բոլոր կաթիլների համակցությունը։ Եթե մեր Սփյուռքի միասնական ներուժն ու փորձը ներդնենք հայրենիքի մեջ, մեր երկիրը շատ կզարգանա»։ Որպես մասնագետ՝ նա արդեն իսկ աշխատում է Հայաստան-Բրազիլիա տնտեսական կապերի ամրապնդման, կրոնական տուրիզմի զարգացման և դեղագործական ոլորտում համագործակցության ուղղությամբ։
Լեզուն՝ որպես հայ լինելու անառիկ ամրոց
Հարցազրույցի ամենակտրուկ և սկզբունքային մտքերից մեկը վերաբերում է հայոց լեզվին։ Անդրանիկը համոզված է, որ միայն «յան» ազգանունը բավարար չէ ինքնությունը պահպանելու համար։ «Եթե դու քեզ հայ ես համարում, դու պետք է հայերեն իմանաս։ Եթե չկա այդ ձգտումը և փորձում ես միշտ խոսել օտար լեզվով, ապա, ցավոք սրտի, միայն «յան» ազգանուն ունենալը բավարար չէ։ Ես սիրում եմ հայի հետ հայերեն խոսել»։
Կոչ՝ սփյուռքահայ երիտասարդներին
Անդրանիկ Հարությունյանի ուղին օրինակելի է նրանով, որ նա չսպասեց «իդեալական» պայմանների, այլ եկավ դրանք ստեղծելու։ Իր խոսքը նա եզրափակում է հզոր մի կոչով. «Մի քիչ դուրս եկեք ձեր կոմֆորտի զոնայից։ Այստեղ՝ Հայաստանում, շատ ավելի մեծ կոմֆորտ կա, քան դրսում։ Եկեք ու ձեր լուման ներդրեք հայրենիքի զարգացման մեջ։ Միայն մեր մասին չմտածենք, մտածենք նաև մեր հայրենիքի մասին»։