Նորայր Քարտաշյանն իր գործունեությամբ կյանքի է կոչում հայկական ավանդական երաժշտությունը՝ այն ներկայացնելով նոր ձևաչափով ու ժամանակակից մտածողությամբ։ Նրա համար առանցքային է ոչ միայն ժառանգության պահպանումը, այլև դրա զարգացման ներուժը ցույց տալը՝ ապացուցելով, որ այն կարող է հետաքրքիր ու արդիական մնալ նաև այսօր։
Քարտաշյանի աշխատանքներում հստակ երևում է խորը կապը հայկական երաժշտական արմատների հետ և, միաժամանակ, նոր հնչողությունների մշտական որոնումը։
Քարտաշյանի ստեղծարարությունը դրսևորվում է մի քանի ուղղությամբ։ Նա գրում է հեղինակային ստեղծագործություններ, մշակում ժողովրդական նյութ, բայց դրանով չի սահմանափակվում։ Նա սեփական ձեռքերով ստեղծում և կատարելագործում է փողային ու հարվածային նոր նվագարաններ՝ ուսումնասիրելով հին ձևերը, դրանց կառուցվածքն ու ձայնային հնարավորությունները։ Այդ գործիքները նրա երաժշտության մեջ դառնում են ոչ թե սոսկ ցուցադրական տարր, այլ լիարժեք արտահայտչամիջոց։
Դուդուկը, բլուլը, շվին, զուռնան ու պարկապզուկը նրա կատարմամբ հնչում են նոր, երբեմն անսպասելի ռիթմերով ու համադրություններով։ Նա ձգտում է բացահայտել այս գործիքների թաքնված հնարավորությունները՝ դուրս գալով դասական կատարողական կաղապարներից։ Այս մոտեցումը հատկապես տեսանելի է նրա ղեկավարած «Մենուա» նվագախմբում, որտեղ ավանդական հայկական երաժշտությունը ներկայացվում է բազմաշերտ ու զարգացող ձևաչափով։
Առանձնահատուկ տեղ ունի նաև «Տորք» անսամբլը, որտեղ երաժշտական նյութն ավելի ազատ է, փորձարարական և հիմնված է հնչյունային որոնումների վրա։ Այստեղ մեծ դեր ունեն հարվածային գործիքները, փողայինների տարբեր տեմբրները և դրանց միջև ստեղծվող կենդանի երկխոսությունը։
2026 թվականին Նորայր Քարտաշյանը նախաձեռնել է նոր ձայնագրություններ իրականացնել Հայաստանի Հանրային ռադիոյում։ Այս աշխատանքը կարևոր է, քանի որ հնարավորություն է տալիս պահպանել և ներկայացնել ավանդական երաժշտության ժամանակակից մեկնաբանությունները՝ որպես այսօրվա մշակութային կյանքի կենդանի մաս։
Ընդհանուր առմամբ, Նորայր Քարտաշյանի գործունեությունը փաստում է, որ ավանդական հայկական երաժշտությունը ոչ միայն անցյալի ժառանգություն է, այլև ներկայի կենսունակ ստեղծագործական գործընթաց։ Նրա աշխատանքը փայլուն օրինակ է այն բանի, թե ինչպես կարելի է շարունակել հին երաժշտական մտածողությունը նոր ձևերով՝ առանց կորցնելու դրա էությունը։