Աստվածաշունչը չարին բնորոշում է որպես խաբեբա, զրպարտող և պառակտիչ: Այսօր այն ամենը, ինչ տեղի է ունենում Հայոց Եկեղեցու շուրջ իշխանությունների կողմից իբրև «եկեղեցական բարեկարգություն», կրում է հենց այս նույն «ձեռագիրը», գրել է Հայր Վաչե Մկրտչյանը։
«Կարևոր է հիշել մի պարզ ճշմարտություն. հնարավոր չէ իրականացնել «բարենորոգում» չարի ոճով ու գործելակերպով:
• Երբ օգտագործվում է զրպարտությունը՝ սիրո փոխարեն,
• Երբ սերմանվում է պառակտում՝ միաբանության փոխարեն,
• Երբ գործում է հարկադրանքը՝ ազատության փոխարեն,
սա ոչ թե բարեփոխում է, այլ նույն չարի հերթական դրսևորումը:
Չարը չի կարող բարիք ստեղծել, նրա նպատակը միշտ կործանումն է ու հոգևոր արժեքների նսեմացումը: Մնա՛նք արթուն և զգոն՝ տարբերելու լույսը խավարից»։