Մեղրեցի Բորիս Ազատյանն իր տանը մշտապես բացած սեղան ունի: Անց ու դարձ անողներին հրավիրում է տուն, հյուրասիրում իր ձեռքով պատրաստած չրերով ու ստիպում է համտեսել Մեղրիի անուշահամ մրգերից քաշած օղին:
Իր տան դիմաց նստած է: Հիշում է դրվագներ դժվար, բայց քաղցր մանկության հուշերից: Մեկ անդրադառնում է քաղաքի պատմությանը, հետո հիշում հորն ու նրա անցած ուղին, վերլուծությւոններ անում, բայց կարևորը անդրադառնում նաև քաղաքի խնդիրներին: