• Կիսվում են սննդի և վտանգի մասին տեղեկություններով, միմյանց զգուշացնում են ուլտրաձայնային ազդանշաններով,
• կարող են ազատել թակարդում կամ փակված վիճակում գտնվող իրենց ցեղակցին, նույնիսկ եթե անմիջական օգուտ չեն ստանում.
• բացում են դռներ՝ փակված առնետին ազատելու համար,
• երբեմն կիսվում են սննդով,
• սթրեսի նշաններ են ցույց տալիս, երբ կողքին տառապում է խմբի մեկ այլ անդամ, այսինքն ունեն ապրումակցման հատկություն,
• տարեց առանձնյակները կարող են պահպանել իրենց դիրքը հիերարխիայում,
• երիտասարդ առնետները երբեմն ավելի հանդուրժող են լինում ծանոթ ծեր անդամների նկատմամբ,
• կարող են մնալ վիրավոր կամ թուլացած խմբակցի կողքին, հատկապես եթե նա ծանոթ է,
• ագրեսիայի նվազում թույլ անդամների նկատմամբ։
Սակայն, մեկ կամ մի քանի ասոցիալ առնետներ կարողանում են զգալիորեն ապակայունացնել ամբողջ խումբը, հատկապես նեղ և սթրեսային միջավայրում։
Երբ առնետների միջավայրում հայտնվում են ասոցիալ առնետներ, ապա այդ բոլոր հատկությունները սկսում են քայքայվել:
Ասոցիալ առնետների հայտնվելու դեպքում խումբը սկսում է «անպատեհ» պահի հարձակվել մյուսների վրա, չեն կարողանում նորմալ մասնակցել փոխադարձ մաքրմանը (գրումինգին) և սոցիալական վարքերին։
Դրա հետևանքով՝
• աճում է խմբի ընդհանուր տագնապայնությունը,
• հաճախանում են կռիվները,
• խանգարվում է քունը և համատեղ բույն կառուցելը,
• թույլ առանձնյակները սկսում են խուսափել խմբի առաջնորդներից,
• մայրերը վատ են խնամում ձագերին։
Հատկապես հայտնի են «isolation-reared rats» կոչվող փորձերը՝ առնետներ, որոնք վաղ տարիքից մեծացվել են առանձին վանդակներում՝ առանց բնական սոցիալական շփման, տեղադրում են սոցիալապես կայուն առնետների միջավայրում։
Խմբին միանալուց հետո առնետների սոցիումը
• դառնում է չափազանց ագրեսիվ,
• վատ են հասկանում սոցիալական ազդանշանները,
• հարձակվում են միմյանց վրա առանց սպառնալիքների։
Սա բերում է սոցիալական կարգավորումների խանգարման: Ասոցիալ առնետները ֆիզիոլոգիապես ունակ չեն սոցիալակսն շփման, և չունեն նորմալ փոխազդեցության կանոններ։
• հիերարխիան դառնում է անկայուն,
• աճում են բռնության դեպքերը,
• նվազում է ծնելիությունը,
• աճում են քրոնիկական սթրեսի դեպքերը,
• դիտվում է ընդհանուր ագրեսիայի աճ»:
