Իրանում ներկայիս իշխանական ուղղահայացի պահպանման դեպքում TRIPP նախագիծը ճնշման գործիքից վերածվում է պոտենցիալ թիրախի: Նախորդող ռազմական ագրեսիայի պատճառով կորցնելով զսպող գործոններն ու «կարմիր գծերը»՝ պաշտոնական Թեհրանը նույնիսկ զինադադարի պայմաններում քարտ-բլանշ է ստանում TRIPP-ի ենթակառուցվածքներին ուղղակիորեն հակազդելու համար: Սա ցանկացած ներդրում այս երթուղու մեջ դարձնում է չափազանց ռիսկային:
Եթե Թեհրանում ռեժիմի փոփոխության հիպոթետիկ սցենարն աշխատի, և Իրանը դառնա «եվրասիական Վենեսուելա», ապա Իսլամական Հանրապետությունում արևմտամետ իշխանության դեպքում TRIPP-ը կդառնա երկրորդական: Ամբողջ Իրանի նկատմամբ ուղղակի վերահսկողության հաստատումը կվերացնի Հայաստանի միջոցով մեկուսացման բարդ շրջանցիկ ուղիներ կառուցելու անհրաժեշտությունը:
Այսպիսով, TRIPP նախագծի ճակատագիրն անխզելիորեն կապված է իրանական քաղաքական դիզայնի կայունության հետ. կա՛մ նախագիծը կորցնում է իր իմաստը պահպանված ռեժիմի զսպման անարդյունավետության պատճառով, կա՛մ այն դառնում է անպետք փխրուն խաղաղության կամ Իրանի՝ արևմտյան ազդեցության գոտու մեջ լիակատար կլանման պայմաններում»: