Ռոքնռոլի պատմության մեջ Էլվիս Պրեսլիի հայտնվելը դարձավ ոչ միայն երաժշտական, այլև մշակութային շրջադարձ։ Նա մարմնավորում էր ազատություն, բեմական անկաշկանդություն և նոր տիպի արտիստի կերպար, որը միաժամանակ և՛ հասանելի էր, և՛ անհասանելի։
Էլվիսի ձայնը, շարժումները, բեմում պահվածքը ձևավորեցին մի ամբողջ սերնդի ընկալումները երգելու և ներկայացվելու մասին։ Նրա ազդեցությունը դարձավ գլոբալ՝ հասնելով նաև այն երաժիշտներին, որոնք մեծանում էին այլ միջավայրերում, բայց նույն ձգտումով՝ փոխանցել այդ ազատ էներգիան բեմից։
Ռուբեն Փաշինյանի համար այդ ազդեցությունը սկսվել է դեռ պատանեկությունից։ Էլվիսի պես երգելու ցանկությունը նրա մոտ վերածվեց ոչ թե պատճենման, այլ ուղղության ընտրության։ Նա ձգտում էր նույն ազատությանը՝ ձայնի, ինտոնացիայի և բեմական պահվածքի մեջ։ Այս որոնումները ավելի հստակ տեսք ստացան Կամերային թատրոնում աշխատանքի ընթացքում, որտեղ ձևավորվեց նրա բեմական մտածողությունը․ այստեղ երգը դառնում էր նաև գործողություն, վիճակ և կենդանի ներկայություն։
Արդյունքում ծնվեց նոստալգիկ, ռետրո ուղղվածությամբ նախագիծը, որը կապվում է Ռուբենի և նրա աշխատելու օրոք գործող երեք կազմերի հետ։ Սա արդեն ոչ միայն մեկ խմբի պատմություն է, այլ մի ամբողջ փուլ, որտեղ տարբեր կազմեր վերադառնում էին ռոքնռոլի սկզբնական էներգիային՝ պահպանելով կենդանի հնչողությունը, պարզ կառուցվածքը և անմիջական բեմական շփումը։ Նրանց միավորող առանցքը նոստալգիան էր՝ ոչ թե անցյալը կրկնելու, այլ այն նորից զգալու փորձը։
Այս ամբողջ իրականության մեջ Էլվիսը մնում է որպես ելակետային կերպար՝ ազատության և բեմական ուժի խորհրդանիշ։ Ռուբեն Փաշինյանի դերը կայանում է այդ ազդեցությունն իր ժամանակի լեզվով փոխանցելու մեջ՝ այս նախագծի միջոցով, որտեղ ռոքնռոլը հնչում է կենդանի և անմիջական։ Արդեն ավելի քան տասը տարի նա նույն էներգիայով հանդես է գալիս Երևանի ակումբներում և տարբեր բեմերում՝ պահելով այդ գիծը շարունակական և կենդանի։