Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի թելեգրամյան գրառումը. «Երբ Հայաստանի ԱԺ նախագահը հայտարարում է, թե Երևանը հարցեր ունի ՀԱՊԿ-ին ու սպասում է պատասխանների, դա այլ բան չէ, քան պարզ քարոզչություն, իսկ գուցե նույնիսկ պարզունակ քարոզչություն:
Ի՞նչ հարցեր ՀԱՊԿ-ին, այն, որ տալիս էր Նիկոլ Փաշինյա՞նը, ասելով, թե «ո՞րն է ՀԱՊԿ պատասխանատվության գոտին Հայաստանում»: Եվ պարզունակ քարոզչության սպառողական հանրությունը ծափահարում էր այդ խրոխտ հարցադրմանը:
Իսկ այդ ծափահարողները Նիկոլ Փաշինյանին այսօր հարցնո՞ւմ են, թե Երևանն ինչու է դրանից մեկ-երկու տարի անց կրկնում այն, ինչ ասում էր ՀԱՊԿ-ն 2022-ին և ինչի առնչությամբ էլ Երևանը «հարցեր ուներ» ՀԱՊԿ-ին:
Իսկ Նիկոլ Փաշինյանը ասում է հետևյալը, որ 2022 թվականի երկօրյա պատերազմի հետևանքները կլուծվեն սահմանազատման և սահմանագծման գործընթացով:
Դու կարող ես ՀԱՊԿ-ին հարց ունենալ, եթե քո դիրքորոշումը տարբերվում է ՀԱՊԿ-ի դիրքորոշումից: Եթե դու եկել ես ՀԱՊԿ դիրքորոշման, ի՞նչ հարց կարող ես ունենալ, բացի այդ «հարցերի» մասին բարձրաձայն հայտարարությունները էլեկտորատի վրա «վաճառելը»:
Կրկնեմ այն, ինչ ասում եմ 2012-13 թվականներից՝ ՀԱՊԿ-ը Հայաստանի համար ռազմա-քաղաքական դաշինք չէ և չի կարող լինել: Հայաստանի որևէ քաղաքական իշխանություն այդ կառույցը դե ֆակտո չի էլ ընկալել այդպիսին: Այդ կառույցը դիտարկվել է զուտ իբրև Ռուսաստանի հետխորհրդային քաղաքականության մեխանիզմ, որի հետ հարաբերվել են այնքանով, որքանով պետք էր Ռուսաստանի հետ կայուն հարաբերությանը և հարաբերության կառավարմանը չվնասելու, և հնարավորինս օգուտ քաղելու համար:
Այդ մեխանիզմը ներկայումս իր արդիականությունը զգալի կորցրել է հենց Ռուսաստանի համար, ինչը պայմանավորված է աշխարհաքաղաքական, աշխարհակարգային իրողությունների փոփոխությամբ: Ռուսաստանի նախագահն ինքն այսօր խոսում է Եվրասիական անվտանգության մեծ մեխանիզմի շուրջ քննարկումների անհրաժեշտության մասին:
ՀԱՊԿ-ը առավելագույնը կարող ժամանակի ընթացքում լինել այդ մեծ համակարգի ենթամեխանիզմի, այլ կերպ ասած՝ երկրորդային նշանակության միավորի կարգավիճակում: Եթե, իհարկե, հենց ինքը չտրանսֆորմացվի առավել ընդգրկուն կառույցի»: